Święto indiańskie Pow Wow odbywało się przez sześć i pół
godziny w sobotę 15 listopada po południu w hali sportowej AWF. Miało charakter jednego nieustającego tańca - po prostu większość uczestników tańczyła we własnym stylu w rytm wybijany na olbrzymim bębnie przez kilku monotonnie śpiewających wojowników - Mapa Saka Singers. Był to wielki wir na środku parkietu do koszykówki, co prawda zakłócany indywidualnymi występami
tancerzy i konkursami tańca, ale odradzający się za każdym razem w
niezmiennej formie jako tak zwany intertribal - taniec międzyplemienny. Wystepy tancerzy z obręczami - hoop
dance - były znakomite. Wszystkim najbardziej podobał się półnagi tancerz chyba z Holandii, splatający kilka obręczy w kule. Zebrał najwięcej oklasków i ... pieniędzy. Niestety nie mogliśmy zostać dłużej niż dwie godziny.
... ta "Ślicznotka" w pomarańczowo- czarnej sukni na zdjęciu to Szina a na pierwszym zdjęciu to "Inidanka" Minnehaha.
...Pow Wow udane jak co roku. To miło, ze ktoś z MMSilesia był z aparatem fotograficznym bo w tym wypadku tekst bez zdjeć nie jest wiele wart. Festiwal kultury indiańskiej to impreza widowiskowa, jest co podziwiać. Przede wszystkim kunszt wykonania strojów, dbania o najmniejsze detale, w tym rownież o techniki wyszywania czy wyprawiania skór użytych do zrobienia stroju. No i jak widzieli ci co byli na Pow Wow tradycja nie zaniknie bo rośnie następne pokolenie chętne do tego by poznawać kulturę ludu bliskiego Polakom. Historia Indian bowiem ma wiele wspólnego z naszą historią. My też mamy swoje "bizony", mamy tak ważną dla Indian szalwię, mamy orły - nawet w godle no i historia. Nasze losy przypominają losy Indian od czasu gdy powstały Stany Zjednoczone. I rzecz najważniejsza, Indianin Shawnee był Polakiem. To za sprawą Sat Okh'a, syna Polki i indiańskiego Wodza mamy teraz w Polsce Pow Wow kilka razy do roku w różnych miejscach w kraju. I tak przybliżamy kulturę i historię rdzennych narodów Ameryki, ktore dzięki swej zaciętości i uporowi wywalczyły sobie skrawek wolności na własnej ziemi.